موج ها اردیبهشت ماه 1396

موج ها اردیبهشت ماه 1396

هر روایت، هر ثبت، نه به معنای انجماد زمان و مجال حضور مجدد د‌ر دمی از دست‌گریخته به شکل همواره ثابت، بلکه ایجاد بختی برای آغاز مجدد از آن لحظه‌ی گذشته، بی‌پروای آینده است تا اضطراب اراده‌ی آزاد انسان در مواجهه با واقعيت را به سير آگاهی ميان‌ذهنی تبديل كرده و بعدی معنا‌بخش به ابعاد بودنِ بود بیافزاید براي رهايی از بندگی زمان؛ نه برای مرور آن‌چه گذشت، كه به قصد پس‌انداز فهم زيست حيات‌های دیگری از مبدايی کنون ناممکن است؛ بخشیدن بخت مکررِ ناتكراری برای فهم آن‌چه فهم‌‌گریز در صحرای علل پوشیده با لباس سادگي گم شده بود. هنر قیامی است علیه گذرا بودن با ساخت بی‌شمار گذرگاه‌، که هریک امکان بازگشتی است به یک مبداء ماضی برای زیست، بی‌هراس گذشت زمان.
 

درباره هنرمندان : اسفندیار پورمقدم

  • 60 * 30 سانتی متر
    60 * 30 سانتی متر
  • 100 * 40 سانتی متر
    100 * 40 سانتی متر
  • 60 * 30 سانتی متر
    60 * 30 سانتی متر
  • 60 * 30 سانتی متر
    60 * 30 سانتی متر
  • 100 * 40 سانتی متر
    100 * 40 سانتی متر
  • 60 * 30 سانتی متر
    60 * 30 سانتی متر
  • 100 * 40 سانتی متر
    100 * 40 سانتی متر
  • 100 * 40 سانتی متر
    100 * 40 سانتی متر
  • 60 * 30 سانتی متر
    60 * 30 سانتی متر
  • 100 * 40 سانتی متر
    100 * 40 سانتی متر
  • 60 * 30 سانتی متر
    60 * 30 سانتی متر
  • 100 * 40 سانتی متر
    100 * 40 سانتی متر
  • 100 * 40 سانتی متر
    100 * 40 سانتی متر
  • 60 * 30 سانتی متر
    60 * 30 سانتی متر
  • 60 * 30 سانتی متر
    60 * 30 سانتی متر

گزارش

ساعت زمان با هر حرکت عقربه‌ی ثانیه شمارش موجی روانه می‌کند و در ساحل، فرصت موج‏ـ‏ زیستنِ موج برای ابد فراموش می‌شود. پی‏در‌پی‌ـ مرگی که تولد موج‌ها نادیده‌اش می‌گردانند. هر موج خرده روایتی است، چون سربازانی که در جنگ مرده‌اند، می‌میرند و خواهند مرد تا تاریخ تنها از یک پیروز یاد کند؛ تا تاریخ یادواره‌ی تلاش‌هایی برای بودن باشد در غیاب بودن. بودنِ سرشار از شوق، چون اندوه معشوق‌های سربازان با جنگ رفته بازگو نخواهد شد و هر روايت که زمان به مثابه آمر تاریخ پروانه‌ی بازخوانی آن را نمی‌دهد زندگی بی‏واسطه است.
گردابی که ما را در خود گرفته است، زمان، تضادِ امکانات لازم زندگی برای سلب آن و شتا‌بزدگی، واکنشِ گرفتارانِ امواج رو به فراموشی است. ثبت هر لحظه خلقِ موجی برای به ساحل نیامدن است؛ برای تاریخ‏ـ‏ بودن فارغ از ابر روایت‌هایی برای بودن.
 
کیکاووس یاکیده